Drie van die wielen, weet je wel.

Zoals wel meer dochters doen, ben ik onlangs met mijn moeder naar de stad geweest. Tot zover niks bijzonders. Maar voor mij is dat toch altijd weer een bijzonder moment. Mijn moeder was er bijna niet meer geweest.

Ongeveer vijf jaar geleden kreeg ze kanker. Gratis en voor niks. En het heeft haar veel moeite gekost om dat te overwinnen. Niet alleen lichamelijk, maar zeker ook geestelijk. Als gevolg van de kanker, loopt zij nu niet meer zo best, En al is ze gelukkig niet op een rolstoel aangewezen, ze maakt wel gebruik van hulpmiddelen. Mijn moeder heeft o.a. geen gevoel meer in haar voeten en daarom klapt één van de twee wel eens dubbel. Ze loopt met een stok en heeft een aangepaste fiets. Dat houdt in dat ze twee wielen achter heeft. Dus drie in totaal. Vijf jaar geleden dachten we dat ze dood zou gaan, nu fietst ze weer.

Of ik even zevenhonderd tasjes wilde dragen. Dan zouden we naar haar fiets lopen en nog even genieten van de voorjaarszon, op een terras. Bepakt en bezakt gingen wij op weg naar de driewieler van mams. Daar aangekomen, lag er een fiets op de grond, naast haar fiets. "Ik weet niet wat er gebeurd is, maar ik kan hem niet oprapen", zegt ze nog. Ik sta nog met zevenhonderd tasjes, dus ik ga de fiets ook niet oprapen. Had ik mijn handen vrij of kon mijn moeder bukken, hadden we de fiets natuurlijk opgeraapt. Dat spreekt voor zich, want zo ben ik opgevoed.
Terwijl we weglopen, horen we een hoop gevloek en getier. "Ophangen aan de hoogste boom", en meer van zulks. Verbaasd en nieuwsgierig, kijk ik om. De vrouw van de omgevallen fiets. "Heb jij gezien wie het gedaan heeft?", blaft ze een jongen toe. De jongen haalt zijn schouders op en trekt ongemakkelijk zijn trainingsbroek op. "Ja, er stond net ook een debielen-fiets", briest "het wijf", "Zo één met twee van die wielen, weet je wel!".
Ik loop richting de vrouw, om uit te leggen dat toen wij er aankwamen, de fiets al was omgevallen. Nu probeert ze mijn moeder de schuld te geven. Sterker nog, ze noemt mijn moeder 'een debiel'. Een heel relaas volgt. Blijkbaar is zij van mening dat "mongolen" niet mogen fietsen. Dat weet ik, omdat ze dat tegen haar dochter zegt. Het meisje is ongeveer zeven jaar oud en kijkt verdrietig naar haar moeder. Ik vraag me af of dat komt omdat ze dit gedrag niet is gewend van haar moeder, of omdat ze dit juist gewend is van haar moeder. Ik vrees het laatste.

"Mam, blijf even staan. Die vrouw denkt dat jij haar fiets omgegooid hebt. Ik ben zo terug." Ik nader de vrouw, wanneer haar oog op mijn moeder valt. Mijn moeder zit op haar fiets en heeft nog niet in de gaten dat de vrouw boos is op haar. "Heb jij nou mijn fiets omgegooid?". De vrouw loopt agressief op mijn moeder af. "Nee, mijn dochter wil je net uitleggen dat je fiets al op de grond lag, toen wij aankwamen", zegt mijn verbaasde moeder. De vrouw kijkt mij aan, loopt terug naar haar fiets en blijft hardop beschuldigen. "Mens, gedraag je. Je hebt notabene een kind bij je", zeg ik. "Ik heb toevallig gezien wat er is gebeurd. Zij heeft mijn fiets omgegooid", gilt de vrouw. Mijn moeder kijkt verdrietig en probeert weg te fietsen. Ze draait zich nog eens om en wil iets tegen de vrouw zeggen. "Kom, mam. Ik wil niet dat je met tokkies praat. Daar valt niet mee te praten", zeg ik. Ik geef haar een zetje en begin te lopen.

Mijn moeder begint te trappen en is al halverwege de straat, richting terras, terwijl ik ook die richting op loop. Ik word zo boos. Boos omdat ik de vrouw een tokkie heb genoemd. Ik heb me gevoelsmatig verlaagd tot haar niveau. Terwijl ik haar het liefst boven op haar gillende bek had getimmerd. Maar dat kan ik niet maken tegenover haar dochter en mijn moeder. Maar wat was ik kwaad.

Op het terras bestellen wij een drankje en ik leun achterover. "Weet je, ik word hier zo verdrietig van", zegt mijn moeder. "Ik was er bijna niet meer geweest. Met moeite stap ik op die fiets. Het herinnert me zo aan de moeilijke periode die ik heb gehad. Ik wilde eerst niet fietsen, omdat ik bang was dat mensen een mening over me zouden hebben". Mijn moeder kijkt zo verdrietig. "Mam, mensen hebben altijd een mening! Als je in een rolstoel zou zitten, had je kans dat men tegen mij zou praten. Rolstoel staat garant voor zwakzinnig, bij veel mensen". Mijn moeder kijkt me aan en zegt. "Ik ben er zo moe van. Ik moet altijd maar vechten".
Wanneer ik thuis ben, denk ik nog eens terug aan wat er is gebeurd en voel ik pas hoe boos ik was. Mijn moeder een debiel noemen..... "Zo'n fiets met twee wielen", galmt het in mijn hoofd. Ze kan niet eens tellen. De trut.

Even geduld, a.u.b.

Waarschijnlijk, kan zo´n 50 procent van wat ik bezit, direct de prullenbak in, of naar het grofvuil. En wie weet is het percentage nog hoger. Als ik kijk naar wat er zoal in kasten en de schuur staat en wat ik ook regelmatig gebruik, is dat niet eens een beetje in verhouding. Zo is er de dekenkist vol schoenen, die ik ècht, ècht, ècht nodig had. Heus waar. Maar ik draag steeds dezelfde schoenen. Mijn alledaagse zwarte paar, mijn bruin-dus-past-niet-zo-bij-mijn-zwarte-kleding-paar, mijn rode laarsjes zonder hak en mijn blauwe laarzen met sleehak. De overige schoenen, van o.a. Nike, Adidas, Reebok, draag ik niet. Die staan stof en schimmel te vangen in de schuur. En muizenstront. Want ik heb muizen in de schuur.

Als ik denk aan het voorjaar, zie ik mezelf zitten in de tuin, met een biertje, een schildersezel en kwasten. Zon op m'n snufferd en gaan! 's Avonds een beetje loom aan de keukentafel eet ik een maaltijdsalade en na een rondje op de bank gezapt te hebben, ga ik naar mijn opgeruimde slaapkamer, waar de ramen tegenover elkaar openstaan, ondanks het advies dat niet te doen, want zo komt de warmte binnen. Zie ik dus echt voor me, hè... En dat geeft best een gelukszalig gevoel.

De realiteit is, dat ik met een uitgroei in mijn doodgeblondeerde haar, waar geen model meer in te bespeuren valt, met een te kleine en verwassen badjas, op sloffen en met een rol vuilniszakken onder mijn arm, niet eens wetend waar ik moet beginnen, in de puinhoop dat ik mijn "thuis" zou willen noemen, sta. Een beetje reddeloos verloren sta ik te zweten en te mompelen. Ik breek m'n nek, zo'n vier keer over hetzelfde, uhm... ding... "Wat is het eigenlijk?" Ik stap er uiteindelijk nog 3 keer overheen, voor ik het toch maar weggooi.

Met dit tempo zie ik mezelf heus nog wel zitten, aan de tuintafel, met een biertje en kwasten, enz. Maar dan wel in 2014. Dat wordt echt zo, "mijn jaar".

Jan de Hoop

Man, wat ben ik fan. Natuurlijk vanwege de berg blunders, waar YouTube bol van staat. Maar er valt me nog iets op aan onze Jan. Zijn mok!
Groen overhemd, groene mok. Blauw overhemd, blauwe mok. Oranje, met een paars streepje? Oranje mok dus... of paars. En iedere keer, verkneukel ik me er om. En iedere keer kijk ik de herhaling van het nieuws, omdat ik niet op zit te letten.

Ik zie scenario's voor me, van voor de uitzending. Hoe gaat dat er aan toe? Iemand kiest die mok uit. En iemand is verantwoordelijk voor zijn kleding. Of misschien is de persoon die zijn kleding kiest, ook verantwoordelijk voor de mok. Dat er in de kleedkamer, naast een kledingrek met kekke overhemden, ook een rijtje mokken staat. "Geel vandaag? Doe dan maar dit overhemd, kan best want kijk, zit geel in het ruitje." Wie weet kiest Jan het helemaal zelf uit. Of misschien gaat hij de deur uit met een koffertje, met daarin dan zijn mok, die past bij zijn zelf uitgezochte overhemd.

"U kijkt naar het RTL ontbijtnieuws, nu een kleine greep uit de ochtendbladen". Kijk, dat is het moment dat ik dus weer oplet. En alles dat Jan voor zijn bekende uitspraak al heeft verteld, zie ik in de herhaling. Heimelijke genoegens, we hebben ze allemaal. Ik kan dus echt genieten van het RTL ontbijtnieuws, om onze Jan. En ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben.

Tunnelvisie

De metro. Goed voor een flinke dosis irritatie, want er komen mensen. Ik probeer altijd zo min mogelijk aan te raken. Zo sta ik altijd achter iemand wanneer de deur geopend moet worden. Je hebt er namelijk van die bloedfanatiekelingen bij, die het nodig achten, om al op het knopje te drukken nog voor het station in zicht is. Alsof het dan sneller gaat. Neen!! Voordeel is wel dat ik het knopje niet hoef aan te raken.
Bellen in de metro, ik ga er niet eens over beginnen. Ook niet over de bagger die uit de speakertjes komt en nog ´muziek´genoemd wordt ook. Hoesten, staren, lachen en zelfs ademen. Doe maar niet, in mijn aanwezigheid.

Maar onlangs zat ik in de metro en heb ik me kostelijk vermaakt. Er stapten twee alcoholisten in. Vind ik al leuk, aangezien zij een irritatiebron zijn voor de mensen aan wie ik me erger. Zij worden gezien als raar, vies, vervelend, eng. Meer wordt er ook niet gezien, trouwens. "Hey, een mens!" No way. Tunnelvisie in de metro. En ze waren nogal luid. Dus ik kon het gesprek volgen. Het ging over voetbal.

"Ja, maar als je een goede voetballer bent, betekent dat niet dat je ook een goede trainer bent"

"Ja, maar kijk nou naar die de Boer"

"Wat is er met de Boer?"

"Nou waarom denk je dat ze allebei zo lullen. Die hebben een hersenbeschadiging"

"Allebei?"

"Ja, komt door die bal. Wat denk jij? Die komt hard aan. Die hebben te vaak een bal op hun muil gehad. Keer of 122"

"22? Ik ben in mijn leven wel 22 keer op m'n kop getrapt"

"Ja, maar dat is geen bal. En ik zei 122"

"Hahaha! 22"

"Nee, 122. Heb jij ook een hersenbeschadiging?"

Het stel lalt nog even door. Eén van de twee verliest een straaltje bier, uit zijn jaszak, waar hij een flesje heeft verstopt.

"Kijk je uit?"

"Kennen ze zien hoe lang m'n lul is"

De mensen waar ik me aan zat te ergeren, proberen ineens om helemaal niet op te vallen. Telefoontjes gaan op stil. Gesprekken werden onderbroken. Er werd uit het raam gestaard, om maar niet gezien te worden. Want stel dat de enge meneren je zien. Of misschien wel tegen je gaan praten! Brrr. Heerlijke metrorit!

Brrr...

De kat heeft een tent nu. Oorspronkelijk is het de mand waarin hij normaal gesproken vervoerd wordt, naar de dierenarts. De mand is van riet. Ik had de mand eigenlijk bij de konijnen gezet. Ik vond het zo sneu dat ze alleen een vacht hebben om zich te beschermen tegen de kou. Maar die vonden de mand vooral erg interessant om hun tanden aan te slijpen. Nu heb ik een mand met een gat. En nu wil de kat er ineens wel in. Ik heb de mand uit het konijnenhok gehaald en wilde het riet herstellen. Maar waar de mand eerst vijand nummer één was, is de mand nu dé plek om in te slapen. Compleet met hooi enzo. Ja, geen gezicht natuurlijk. Een kat in een rieten mand, op een bedje van hooi. Maar goed. .
Voorheen moest ik hem nog in de mand proppen, met behulp van voeten, handen en een heup. Nu loopt meneer in één keer op de mand af. Om er vervolgens niet meer uit te willen. Mij best. Ik heb het gat afgedekt met kleedjes. Ziet er wel tof uit. Beetje een hippietentje.

"Omdat een kat zelfstandig naar buiten mag van de baas en een hond niet, is een hond een huisdier en een kat niet. Bovendien schijten katten je tuin maar vol en dus moet er belasting komen op katten, net als met honden."

Lastig. Ik las een discussie op een forum over honden- en kattenpoep in iemands tuin. Ze vroeg om oplossingen, tegen de hopen poep in haar tuin en er ontstond een vette discussie. Een discussie tussen hondenbezitters, katteneigenaren en mensen die een gruwelijke hekel hebben aan honden of katten, of dieren in het algemeen.

Ik heb de discussie gevolgd en ben het eens met de stelling dat het niet eerlijk is dat mensen met een hond, belasting betalen en mensen met een kat niet. Maar een kat kan op de bak en niet alle katten zijn buitenkatten. Alle honden poepen buiten, maar veel mensen ruimen dit ook netjes op met een zakje. Hoe controleer je of mensen een kat hebben die naar buiten mag? Hebben mensen met een binnenkat dan maar pech? Gewoon belasting heffen?

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen van wel. Want al zijn er binnenkatten en buitenkatten, het afval van een kattenbak is ook afval. En de mensen die tijdens het uitlaten van hun hond, netjes de poep weghalen met een zakje, zouden van mij ook geen belasting hoeven te betalen.

Mijn conclusie is eigenlijk dat ik de belasting op honden en katten sowieso niet nodig vind. Al sinds de Middeleeuwen wordt hondenbelasting geheven. Het werd ingevoerd om de overlast van honden en de verspreiding van hondsdolheid tegen te gaan. Totaal achterhaald dus. En tegenwoordig vinden veel mensen het maar normaal dat er hondenbelasting bestaat, vanwege de hondenpoep op straat. Toch is het in veel gemeenten, verplicht om de poep direct op te ruimen en om iets bij je te hebben om dit mee te doen. bijvoorbeeld een schepje en een zakje.

Het probleem is, volgens mij, dat gemeenten zelf mogen bepalen of het verplicht is. Zodra het landelijk een wet wordt dat de belasting vervalt en men verplicht wordt om het zooi weer op te ruimen, dan is volgens mij iedereen blij.





En voor kattenpoep in de tuin heb ik ook genoeg tips. Katten houden niet van planten die een citroengeur hebben. Die kun je in de tuin zetten. Of je legt citroenschillen neer.
Of je zet wat stekelige planten tussen de planten in je perkjes. Houden ze ook niet van.

Ook kun je juist een hoekje gebruiken om planten neer te zetten die katten juist wel heel fijn vinden, zoals kattengras en wild kattenkruid. Dan hou je ze een beetje op één plek.

Verder schijnen mottenballen en koffiedik te helpen. Daar hebben katten ook een hekel aan.

Ik heb die tips ooit aan mijn buurman gegeven. Die vond ook wel eens kattendrolletjes in zijn tuin. Hier lopen er 4 katten, waaronder die van mij. Wij hebben de mogelijkheid niet om de tuin af te schermen, dus ik heb heel veel opgezocht, omdat ik het wel vervelend vind voor de buren. Ik heb hem er niet meer over gehoord.

Mijn kat poept niet in andere tuinen, maar ik heb hem wel eens betrapt op plassen in de tuin van de buren. Gezellig tussen de planten. Toen hij me zag, schrok hij zich een ongeluk, want hij weet dat hij dat niet mag. Ik weet niet of mijn kat een uitzondering is, maar er valt hem opvallend veel aan te leren.

Drijfzand

Carrièremove. Mooi woord. En nodig. Momenteel ben ik al jaren werkzaam in een branche waar ik nooit bewust voor koos en ik voel weerstand. Heel veel weerstand. Weekenden werken, feestdagen werken, onregelmatigheid. Ik word er verdrietig van. Dit werk doe ik al jaren. Daar moet een eind aan komen.
Wat ik dan wel wil… Zo vaak over nagedacht. Ik zou freelance willen schrijven. Thuiswerken, lijkt me ideaal. En ik wil een webwinkel. Ik wil al mijn haakwerkjes, frutsels, schilderijen en andere creatieve uitspattingen verkopen. Jawel... Eigenlijk wil ik een echte winkel, van steen en met een rood puntdakje. En een luifel, want dat staat zo gezellig. Maar dan zit ik met de huur. En ik kan mijn freelance schrijven niet uitvoeren, want ik moet in de winkel staan.
Was het maar makkelijk. Vandaag besluiten dat het zo niet langer kan en morgen gewoon datgene doen waar ik zin in heb en waar ik mezelf in kwijt kan. Beter voor het hart, beter voor de bloeddruk. Niet zo goed voor de portemonnee. En laat dat nou best van belang zijn. Want wie betaalt de hypotheek, wanneer ik dat even niet kan ? Niemand. Dus blijf ik maar hangen in ontevredenheid en pure wanhoop. Ik vraag me af hoeveel mensen dit gevoel met mij delen. Ook vraag ik me af of er mensen zijn, die wel hebben gekozen voor iets anders en daar nu stukken gelukkiger door zijn. Hopelijk behoor ik ooit, tot die laatste groep. Kwestie van doen. Nu nog durven.